Istnieją trzy fazy życia włosa. Pierwsza faza, zwana anagenową, to faza aktywnego wzrostu włosa, która u kobiet trwa przeciętnie do siedmiu lat, u mężczyzn przebiega nieco krócej, około pięciu lat. Z początku nowy włos określany jest mianem mieszka, dopiero po okresie kilku miesięcy wyrastający włos staje się grubszy o określonym kolorze. Przyjęte jest, że w tej fazie znajduję się około dziewięćdziesięciu procent włosów. Druga faza dotyczy okresu przejściowego i jest ona określana jako faza katagenowa.

Czas jej trwania nie przekracza jednego miesiąca. W tej fazie włosy nie wydłużają się, mieszka włosowe kurczą i dochodzi do całkowitego obumarcia włosa. Końcowym etapem życia włosa jest ostatnia faza telogenowa, czyli tak zwanego uśpienia, podczas którego nowy zalążek włosa wypycha stary włos. Czas jej trwania to około pół roku. Pod wpływem przebytego stresu włosy mogą samoistnie i przedwcześnie przejść do tej fazy. Jest to jednak proces odwracalny. Sama struktura włosów jest uwarunkowana genetycznie. To właśnie od tego głównego czynnika zależy, czy włos jest gruby, cienki, szorstki, czy miękki. Mamy do czynienie z czterema strukturami włosa. Włosy charakteryzujące się najmniejszym obwodem są delikatne, miękkie, połyskliwe i jedwabiste w dotyku. To właśnie taki rodzaj włosa najlepiej odbija światło. Fakt, iż najczęściej nie posiadają one rdzenia i maja cieńszą warstwę korową, powoduje, że są bardziej narażone na uszkodzenia i czynniki zewnętrzne.

Najczęściej występują włosy o średniej grubości, które cechują duża objętość, i elastyczność, dzięki czemu najłatwiej poddają się zabiegom fryzjerskim. Włosy tego typu posiadają wszystkie warstwy: korową, rdzeniową i warstwę zewnętrzną. Kolejna struktura to włosy grube, które cechuje największy obwód. W dotyku są twarde, maja dużą objętość i są ciężkie. Ostatnim rodzajem włosa są włosy szorstkie. Mogą one występować zarówno pośród włosów delikatnych, średnich o grubych. Profil naszych włosów określa nie tylko struktura, ale ich gęstość. Najmniejsza gęstość posiadają włosy cienkie, największa włosy grube. Określając specyfikę włosa możemy je podzielić również ze względu na jego rodzaj. Istnieją włosy proste, które maja okrągły kształt, oraz włosy kręcone, które kształtem zbliżone, są do owalnego. Spotykamy włosy suche lub skłonne do przetłuszczania się. Na ich kondycje w dużej mierze wpływają zabiegi kosmetyczne i czynniki zewnętrzne.

Włosy, to nic innego jak wytwór naskórka o podłużnym i okrągłym kształcie. Wytwór ten pełni funkcje ochronne, głównie chroni nasze ciało przed poparzeniem, i przeciwdziała nadmiernej utracie ciepła. Włosy pokrywają niemalże cała powierzchnie naszego ciała, za wyjątkiem wewnętrznej strony rąk i stóp. Posiadanie włosów, to głównie domena ssaków. Włosy zbudowane są z korzenia, który znajduje się pod skórą, oraz z części górnej, występującej ponad jej powierzchnię – z łodygi. Oprócz tego pojedynczy włos złożony jest z trzech warstw: z zewnętrznej warstwy, tak zwanej osłonki, z kory oraz z rdzenia. Osłonka spełnia role ochronną włosa i zbudowana jest z komórek, które nachodzą na siebie. Przy nieodpowiedniej pielęgnacji, może ona ulec zniszczeniu. Naturalny kolor włosa jest uzależniony od kory, która złożona jest w ziaren barwnika – melaniny. Przy jasnych włosach pigment odpowiedzialny za kolor ułożony jest w sposób rozproszony. W przypadku ciemnych włosów pigment ułożony jest w sposób ziarnisty. Wewnętrzna warstwa występuje pod postacią rdzenia, który może pełnić funkcję izolacyjną. W swoim składzie zawiera białka i glikogen. Włosy wyrastają z zagłębienia w skórze, zwanego mieszkiem włosowym, na którego dnie umiejscowione są naczynia krwionośne i włókna nerwowe tak zwane brodawki włosowe. Podział żywych komórek włosa i ich intensywny metabolizm zachodzi w korzeniu włosa, którego najważniejszą częścią jest macierz. Starsze komórki w miarę wzrostu, obumierają i w rezultacie rogowacieją, na ich miejsce powstają nowe. Trzon włosa, czyli łodyga zbudowana jest z białek, które zawierają dużo siarki. Łodyga nie jest unerwiona i złożona jest z martwych komórek. Naszą głowę porasta około sto pięćdziesiąt tysięcy włosów. W głównej mierze, to, jakie mamy włosy, czy ich ilość i struktura w dużej mierze zależy od dziedziczenia i predyspozycji genetycznych w rodzinie i określana jest już w fazie życia płodowego. Nie mamy, więc wpływu na zwiększanie ilości naszych włosów. Włosy rosną około 1 cm dziennie, pod warunkiem, że nasz organizm funkcjonuje należycie i nie ma czynników z, zewnątrz, które mogą negatywnie wpływać na ich stan. Posiadają specyficznye właściwości, co czyni każdego z nas na swój sposób wyjątkowym. Charakteryzuje je określona barwa, gęstość, oraz struktura. Posiadając te cechy, które nas wyróżniają, włosy pełnią podobną funkcję, co odciski palców.

Naukowcy, pochodzący z Rosji i Ameryki w ostatnim czasie podjęli pracę nad zbadaniem przyczyn łysienia. Do tych celów zostało przebadanych około trzysta pięćdziesiąt osób, które cierpiały na łysienie dziedziczone z pokolenia na pokolenie. Ich włosy charakteryzowały się bardzo dużą łamliwością, słaba struktura, oraz nadmiernym lub całkowitym ich wypadaniem. Dzięki tym badaniom odkryto zmutowany gen umiejscowiony w mieszkach włosowych, który może być odpowiedzialny za ten stan rzeczy. Wyżej wymieniony gen odpowiedzialny jest za prace enzymu, kontrolującego produkcję kwasu lizofosfatydowego. Kwas ten pełni bardzo ważną rolę w organizmie, mianowicie odpowiada za podział komórek włosa. Jego niedobór, zatem może doprowadzić do zjawiska łysienia. Dalszym ciągu naukowcy prowadza badania, zmierzające do sytuacji, która pozwoli na odtworzenie z i zregenerowanie mieszków włosowych. Sukces swoich badań upatrują w komórkach macierzystych, umiejscowionych w naskórku. Pierwsze wyniki badań wyglądają bardzo obiecująco. Mianowicie na przebadanych gryzoniach nastąpiła regeneracja mieszka włosowego. Daje to dowód na to, ze utracone włosy można jednak odzyskać. Sposobem na zjawisko łysienia może być tak zwane klonowanie włosów, polegające na powieleniu torebki włosowej i tworzeniu włosa od nowa. Metoda ta jest nowszą wersją przeszczepu włosów. Torebki włosowe mogą być powielane w dowolnej ilości i wszczepianie w skórę głowy. Pierwsze eksperymenty powiodły się. Istotnym problemem jest odbudowanie systemu krwionośnego, który ma za danie odżywiać cebulkę włosa. Przed naukowcami jeszcze sporo pracy, jednakże wstępne wyniki badań rokują bardzo dobrze i daj a nadzieje, na ponowne odtworzenie włosów na głowie. Problem wypadania, czy też całkowitą utrata włosów jest na tyle istotny, że w 2008r. powstał odpowiedni kierunek, po którym absolwenci będą uprawnieni do leczenia patologii skóry i włosów. Ich zadaniem będzie w przyszłości badanie problemu łysienia i co za tym idzie schorzeń, które przyczyniają się do tego stanu.

Utrata włosów może być spowodowana również chorobami skórnymi, takimi jak grzybica, czy łuszczyca. Grzybica to jedno z najczęściej spotykanych schorzeń skórnych. Do jej powstania dochodzi w momencie wnikania grzybów do powłok skórnych, które zaczynają się rozprzestrzeniać. Bardzo często na działanie grzybów narażone są okolice skóry głowy, głównie włosów. Poprzez zaatakowanie włókien włosa grzyby powodują osłabienie włosów, ich łamliwość i kruchość. Niekiedy dochodzi do stanu zapalnego, który pozostawia na skórze blizny. W zależności od stopnia infekcji grzybica może obejmować cała skórę głowy lub występować w pojedynczych, przypadkowych miejscach. Objawami jest wcześniej wspomniany stan zapalny i skóra, która zaczyna się łuszczyc i może dochodzić niekiedy do utraty włosów. Zazwyczaj grzybica nie trwa zbyt długo, najczęściej dochodzi do kilku miesięcy. Diagnozowanie grzybicy skóry odbywa się najczęściej przy pomocy ultrafioletowej lampy, pod którą zainfekowane obszary świeca się zielonym kolorem. Aby uzyskać stu procentową pewność diagnozy specjaliści dodatkowo mogą pobrać tkankę do wyhodowania. Największym problemem jest fakt, iż grzybica łatwo się rozprzestrzenia. Choroba może być roznoszona przez kontakt fizyczny z zakażonym, ale także poprzez przedmioty, które były w zasięgu osoby chorej. Kuracja mająca na celu wyleczenie grzybicy odbywa się przy udziale środków farmakologicznych, głównie antybiotyku. Drugą uciążliwą chorobą skóry, prowadzące do zmian na skórze głowy i w okolicach włosów jest łuszczyca. Podobnie jak grzybica jest równie powszechna. Cechuje ja stany zapalne skóry, która często pokryta jest łuskami. Dzieje się tak, dlatego, ponieważ skóra produkuje w nadmiarze komórki, co w ostateczności doprowadza do ich gromadzenia się. Łuszczyca bardzo często skupia się na skórze głowy, powodująca zmiany w obrębie włosów. Co ważne struktura włosów nie jest naruszona, włosy nie wypadają. Czynniki, wywołujące łuszczycę to przewlekłe stany zapalne, infekcje bakteryjne lub wirusowe, urazy mechaniczne, niewłaściwe leki, przebyty stres. Do tej pory niezbadane są przyczyny zachorować na łuszczycę. Prawdopodobnie jest ona dziedziczna. Schorzenie to dotyczy głównie dotyczy rasy białej i może pojawiać się i rozwijać w każdym wieku. Na łuszczyce można zachorować kilka razy w życiu. Schorzenie to może powracać w wyniku ponownie przebytego stresu, chorób lub urazów.

Przy łysieniu może dochodzić do zapalenia mieszka włosowego, wywołane bakteriami a także związkami chemicznymi. Zapalenia tego typu może objawiać się charakterystycznymi owrzodzeniami karku. W wyniku zapalenia mogą powstawać blizny, które nieleczone twardnieją. Schorzenie najczęściej, wystepuje na skórze głowy, ale może także pojawiać się w innych miejscach, pokrytych włosami: okolice intymne, okolice uszu. Choroba ta dotyka głównie mężczyzn. Leczenie odbywa się za pomocą regularnego stosowania odpowiednich szamponów i kremów. W obrębie mieszka włosowego może także dojść do tak zwanego mieszkowego liszaja płaskiego. Około czterdziestu przypadków łysienia plackowatego jest spowodowane właśnie przez liszaja płaskiego. Skutkiem tego schorzenia jest całkowita utrata włosów, nie tylko na głowie, ale może obejmować również inne owłosione części ciała. Liszaj płaski dotyka nawet młode osoby i powodowany jest zwiększoną ilością komórek odpornościowych. Choroba ta postępuje w bardzo powolnym tempie i może rozprzestrzeniać się na całej głowie nawet kilka lat. Dlatego w wielu przypadkach nie zostaje w porę rozpoznany. W początkowej fazie włosy tylko przerzedzają się, co często nie wzbudza podejrzeń i niepokoju. Z racji tego, ze liszaj płaski jest trudny do rozpoznania i często mylony z innymi schorzeniami, które prowadza do utraty włosów, zalecana jest biopsja skóry. Najczęstszym typem liszaja jest liszaj płaski grudkowaty, który występuje pod postacią błyszczących krostek, a w ostateczności fioletowych, lub brązowych plam. Towarzyszy im wypadanie włosów. Stwierdzone są również inne przypadki liszaja płaskiego, jednakże występują stosunkowo rzadko. Przyczyna nieprawidłowego funkcjonowania mieszka włosowego może być oprócz wyżej wymienionych, choroba zwana twardzina. Jest to schorzenie, które zatrzymuje działanie mieszka włosowego w wyniku działania kolagenu, który doprowadza do napięcia i stwardnienia skóry. W wyniku takiego działania powstają plamy i dochodzi do utraty włosów, które uprzednio siwieją. Często się spotyka, że wypadanie włosów jest o charakterze liniowym. Leczeni tego schorzenia odbywa się tylko przy udziale chirurga, który usuwa obszar skóry dotknięty twardzina. Twardzina częściej pojawia się u kobiet. Geneza jej powstania nie jest do końca rozpoznana. Przypuszcza się, że na jej obecność pośrednio mogą wpływać dziedziczone geny.