Naukowcy, pochodzący z Rosji i Ameryki w ostatnim czasie podjęli pracę nad zbadaniem przyczyn łysienia. Do tych celów zostało przebadanych około trzysta pięćdziesiąt osób, które cierpiały na łysienie dziedziczone z pokolenia na pokolenie. Ich włosy charakteryzowały się bardzo dużą łamliwością, słaba struktura, oraz nadmiernym lub całkowitym ich wypadaniem. Dzięki tym badaniom odkryto zmutowany gen umiejscowiony w mieszkach włosowych, który może być odpowiedzialny za ten stan rzeczy. Wyżej wymieniony gen odpowiedzialny jest za prace enzymu, kontrolującego produkcję kwasu lizofosfatydowego. Kwas ten pełni bardzo ważną rolę w organizmie, mianowicie odpowiada za podział komórek włosa. Jego niedobór, zatem może doprowadzić do zjawiska łysienia. Dalszym ciągu naukowcy prowadza badania, zmierzające do sytuacji, która pozwoli na odtworzenie z i zregenerowanie mieszków włosowych. Sukces swoich badań upatrują w komórkach macierzystych, umiejscowionych w naskórku. Pierwsze wyniki badań wyglądają bardzo obiecująco. Mianowicie na przebadanych gryzoniach nastąpiła regeneracja mieszka włosowego. Daje to dowód na to, ze utracone włosy można jednak odzyskać. Sposobem na zjawisko łysienia może być tak zwane klonowanie włosów, polegające na powieleniu torebki włosowej i tworzeniu włosa od nowa. Metoda ta jest nowszą wersją przeszczepu włosów. Torebki włosowe mogą być powielane w dowolnej ilości i wszczepianie w skórę głowy. Pierwsze eksperymenty powiodły się. Istotnym problemem jest odbudowanie systemu krwionośnego, który ma za danie odżywiać cebulkę włosa. Przed naukowcami jeszcze sporo pracy, jednakże wstępne wyniki badań rokują bardzo dobrze i daj a nadzieje, na ponowne odtworzenie włosów na głowie. Problem wypadania, czy też całkowitą utrata włosów jest na tyle istotny, że w 2008r. powstał odpowiedni kierunek, po którym absolwenci będą uprawnieni do leczenia patologii skóry i włosów. Ich zadaniem będzie w przyszłości badanie problemu łysienia i co za tym idzie schorzeń, które przyczyniają się do tego stanu.

Utrata włosów może być spowodowana również chorobami skórnymi, takimi jak grzybica, czy łuszczyca. Grzybica to jedno z najczęściej spotykanych schorzeń skórnych. Do jej powstania dochodzi w momencie wnikania grzybów do powłok skórnych, które zaczynają się rozprzestrzeniać. Bardzo często na działanie grzybów narażone są okolice skóry głowy, głównie włosów. Poprzez zaatakowanie włókien włosa grzyby powodują osłabienie włosów, ich łamliwość i kruchość. Niekiedy dochodzi do stanu zapalnego, który pozostawia na skórze blizny. W zależności od stopnia infekcji grzybica może obejmować cała skórę głowy lub występować w pojedynczych, przypadkowych miejscach. Objawami jest wcześniej wspomniany stan zapalny i skóra, która zaczyna się łuszczyc i może dochodzić niekiedy do utraty włosów. Zazwyczaj grzybica nie trwa zbyt długo, najczęściej dochodzi do kilku miesięcy. Diagnozowanie grzybicy skóry odbywa się najczęściej przy pomocy ultrafioletowej lampy, pod którą zainfekowane obszary świeca się zielonym kolorem. Aby uzyskać stu procentową pewność diagnozy specjaliści dodatkowo mogą pobrać tkankę do wyhodowania. Największym problemem jest fakt, iż grzybica łatwo się rozprzestrzenia. Choroba może być roznoszona przez kontakt fizyczny z zakażonym, ale także poprzez przedmioty, które były w zasięgu osoby chorej. Kuracja mająca na celu wyleczenie grzybicy odbywa się przy udziale środków farmakologicznych, głównie antybiotyku. Drugą uciążliwą chorobą skóry, prowadzące do zmian na skórze głowy i w okolicach włosów jest łuszczyca. Podobnie jak grzybica jest równie powszechna. Cechuje ja stany zapalne skóry, która często pokryta jest łuskami. Dzieje się tak, dlatego, ponieważ skóra produkuje w nadmiarze komórki, co w ostateczności doprowadza do ich gromadzenia się. Łuszczyca bardzo często skupia się na skórze głowy, powodująca zmiany w obrębie włosów. Co ważne struktura włosów nie jest naruszona, włosy nie wypadają. Czynniki, wywołujące łuszczycę to przewlekłe stany zapalne, infekcje bakteryjne lub wirusowe, urazy mechaniczne, niewłaściwe leki, przebyty stres. Do tej pory niezbadane są przyczyny zachorować na łuszczycę. Prawdopodobnie jest ona dziedziczna. Schorzenie to dotyczy głównie dotyczy rasy białej i może pojawiać się i rozwijać w każdym wieku. Na łuszczyce można zachorować kilka razy w życiu. Schorzenie to może powracać w wyniku ponownie przebytego stresu, chorób lub urazów.

Przy łysieniu może dochodzić do zapalenia mieszka włosowego, wywołane bakteriami a także związkami chemicznymi. Zapalenia tego typu może objawiać się charakterystycznymi owrzodzeniami karku. W wyniku zapalenia mogą powstawać blizny, które nieleczone twardnieją. Schorzenie najczęściej, wystepuje na skórze głowy, ale może także pojawiać się w innych miejscach, pokrytych włosami: okolice intymne, okolice uszu. Choroba ta dotyka głównie mężczyzn. Leczenie odbywa się za pomocą regularnego stosowania odpowiednich szamponów i kremów. W obrębie mieszka włosowego może także dojść do tak zwanego mieszkowego liszaja płaskiego. Około czterdziestu przypadków łysienia plackowatego jest spowodowane właśnie przez liszaja płaskiego. Skutkiem tego schorzenia jest całkowita utrata włosów, nie tylko na głowie, ale może obejmować również inne owłosione części ciała. Liszaj płaski dotyka nawet młode osoby i powodowany jest zwiększoną ilością komórek odpornościowych. Choroba ta postępuje w bardzo powolnym tempie i może rozprzestrzeniać się na całej głowie nawet kilka lat. Dlatego w wielu przypadkach nie zostaje w porę rozpoznany. W początkowej fazie włosy tylko przerzedzają się, co często nie wzbudza podejrzeń i niepokoju. Z racji tego, ze liszaj płaski jest trudny do rozpoznania i często mylony z innymi schorzeniami, które prowadza do utraty włosów, zalecana jest biopsja skóry. Najczęstszym typem liszaja jest liszaj płaski grudkowaty, który występuje pod postacią błyszczących krostek, a w ostateczności fioletowych, lub brązowych plam. Towarzyszy im wypadanie włosów. Stwierdzone są również inne przypadki liszaja płaskiego, jednakże występują stosunkowo rzadko. Przyczyna nieprawidłowego funkcjonowania mieszka włosowego może być oprócz wyżej wymienionych, choroba zwana twardzina. Jest to schorzenie, które zatrzymuje działanie mieszka włosowego w wyniku działania kolagenu, który doprowadza do napięcia i stwardnienia skóry. W wyniku takiego działania powstają plamy i dochodzi do utraty włosów, które uprzednio siwieją. Często się spotyka, że wypadanie włosów jest o charakterze liniowym. Leczeni tego schorzenia odbywa się tylko przy udziale chirurga, który usuwa obszar skóry dotknięty twardzina. Twardzina częściej pojawia się u kobiet. Geneza jej powstania nie jest do końca rozpoznana. Przypuszcza się, że na jej obecność pośrednio mogą wpływać dziedziczone geny.

Jedną z chorób, która powoduje łysienie jest celiakia. Wypadanie włosów związane jest z reakcją na gluten, który zawarty jest w pożywieniu. Celiakia jest chorobą układu immunologicznego i może doprowadzić do innych chorób układu związanego z odpornością organizmu. Takim przykładem może być łysienie plackowate. Objawem tej choroby są cienkie, słabe włosy oraz w końcowym stadium ich utrata. Związane jest to z osłabieniem włókna włosa. Wrażliwość organizmu na gluten związana jest w zapalną reakcją jelita, co wpływa w ostateczności na zahamowaniu wchłaniania niezbędnych dla organizmu składników odżywczych. Zdarza się również, że celiakia występuję u osób z problemami hormonalnym i zaburzoną gospodarka hormonalną. Sposobem na powstrzymanie rozwoju i zahamowanie choroby jest dieta bezglutenowa. Nie mniej ważnym czynnikiem doprowadzającym do utraty włosów są wszelkiego rodzaju zmiany hormonalne, głównie u kobiet. Najczęściej można to zaobserwować u kobiet w okresie ciąży. Do momentu rozwiązania za sprawa działających hormonów, włosy są w fazie wzrostu, często stają się grubsze i bardziej odżywione. Sytuacja zmienia się diametralnie po urodzeniu dziecka. Jest to okres, który może trwać od kilku miesięcy do roku i charakteryzuje się n nadmiernym wypadaniem i osłabieniem struktury włosa. Przyczyna tkwi w cebulkach włosów, które przechodzą w stan uśpienia. Nie bez znaczenia mają również terapie hormonalne i tabletki antykoncepcyjne. Kolejna choroba odpowiedzialna za łysienie jest toczeń rumieniowaty, Jest to bardzo rzadka choroba, której objawami są stany zapalne stawów, serca, płuc, nerek, naczyń krwionośnych, a nawet mózgu. Choroba ta swoje podłoże ma w antyciałach, które atakują własne komórki i tkanki, a dokładnie DNA komórki. Choroba dotyczy głównie kobiet, rzadziej mężczyzn. Objawami choroby jest rumień twarzy, wysypki, stany zapalne. Wskutek obronnej reakcji organizmu następuję również utrata włosów. W zależności od stopnia zaawansowania choroby, łysienie może się zatrzymać, jednak najczęściej, na skutek powstałych blizn następuję całkowita i nieodwracalna utrata włosów. Leczenie staje się skuteczne dzięki terapii silnymi lekami przeciwzapalnymi np. Kortykosterydami lub leków, które obniżają działanie układu immunologicznego. Ponieważ zmiany na głowie nie można już odwrócić, zalecany jest w takich przypadkach przeszczep włosów.

Łysienie bliznowate to rodzaj łysienia, które w rezultacie prowadzi do uszkodzenia i niszczenia mieszka włosowego. W miejscu mieszka pojawia się tkanka bliznowata, natomiast włosy już nie odrastają. Objawami takiego łysienia są widoczne na głowie tak zwane placki skóry bez włosów. Taki typ łysienia może wystąpić praktycznie pod wpływem szeregu czynników, zarówno zewnętrznych, jak i związanych z nieprawidłowa reakcja i funkcjonowaniem organizmu. Do utraty włosów, których objawem jest łysienie w postaci blizn mogą przyczynić się oparzenia skóry głowy, długotrwały stres, nieodpowiednie kosmetyki, zaburzony metabolizm, choroby skóry głowy takie jak grzybica, egzema, łuszczyca, a także przeróżne zaburzenia na tle psychogennym lub hormonalnym. Schorzenie to dzieli się na łysienie niebliznowate oraz łysienie bliznowate. Łysienie bliznowate jest odwracalne, natomiast drugi typ łysienia jest znacznie bardziej niebezpieczny i uciążliwy w skutkach. Przede wszystkim najczęściej dochodzi do całkowitej i trwałej utraty włosów. Dzieje się to za sprawą przebytej choroby, urazu mechanicznego, infekcji, oparzeń, odmrożeń, chorób skóry czy też w skutek napromieniowania. W późniejszym wieku, do powstania łysienia bliznowatego może przyczynić się również nadmiar testosterony, odpowiadający za łysienie androgenowi. Łysienie bliznowate dzieli się na pierwszorzędowe i drugorzędowe. Łysienie pierwszorzędowe pojawia się, gdy cebulki włosowe są bezpośrednim celem zapalenia. Łysienie drugorzędowe natomiast może występować przypadkowo. Niszczenie cebulek jest niezamierzone i powstaje przy wszelkiego rodzaju urazach zewnętrznych. Postępowanie choroby może przebiegać przez okres wielu lat, a nawet przez całe życie, natomiast może tez mieć charakter nagły i postępuje bardzo szybko. Często towarzyszy mu świąd, i pieczenie skóry. Obszar skóry dotknięty łysieniem bliznowatym może przybierać różne kolory, łuszczyc się, mogą pojawiać się zaczerwienienia. Łysienie bliznowate w takim samym stopniu dotyka zarówno kobiety, jak i mężczyzn, bez znaczenie na wiek. Łysienie bliznowate najlepiej zdiagnozować poddając się biopsji skóry. Dzięki takim badaniu można w łatwy sposób rozpoznać chorobę, stopień jej zaawansowania i zastosować odpowiednia terapię. Do określenia obszarów, które obejmuje łysienie bliznowate, pobiera się kilka włosów i bada się pod mikroskopem cebulki włosowe.